Kültürleri erezyona uğratılan gençler

Haftasonu bir grup futbolcu gençle birlikteydim. Hepsi 6-7 yaşından beri meşin yuvarlağın arkasına takılan gençler. Hepsi de pırıl pırıl hepsi de gymnasiumda okuyan ya da meslek eğitimi gören 20 yaşlarındaki gençlerin tek arzuları üst liglerde futbol oynamak.

Alman takımlarından ziyade Türk takımlarını tercih ediyorlar ve en büyük hayalleri ay yıldızlı forma. Birbirlerine Türkçe şaka yapacak seviyede anadillerini konuşsalar da bilgi kaynaklarının Alman gazeteleri olduğunu saklamıyorlar.

Benim Zaman’da, Türkçe yayınlanan bir gazetede çalıştığımı öğrenince babalarının okuduğu gazetelerden bahsetmeye başladılar. Sonra sadece spor sayfalarına baktıklarından dem vurdular. Almanca, Türkiye’den evlilik ve terör olaylarına bakışlarını öğrenmek için sorduğum sorulara hemen hemen Alman medyasındaki görüşlere benzer ifadelerle cevap verdiler. Bizim görüş ve fikir olarak besleyemediğimiz gençlerin içlerini dolduranların gösterdikleri yöne doğru savrulan gençler. Kendi kültürel değerleriyle çelişen açıklamaların arkasındaki gerçek içinden çıktıkları topluma olan yabancılaşmaları. Kendi söyleyecek sözleri olmadığından mıdır? Yoksa kendi kültürlerini bilmemekten kaynaklanan bir durum mudur bu içinde bulundukları. Soykırım illa karşındakileri birey birey yok etmekle olmaz. Karşı dünya görüşünü ortadan kaldırmak da yani asimilasyon da bir nevi soykırım olarak addedilir literatürde.

Almanya’da, Türkçenin ve Türk kültürünün tartışıldığı bir ortamda gençlerimizi yeniden bilgilendirmek zorundayız. Bunun içinde onlara yeniden anadillerini öğretmek ve anadilleri ile yayın yapan gazeteleri okutmak zorundayız. Dünyadaki gelişmelere bizim gözümüzle de bakabilmeyi öğrenmeliler. Bizim dışımızdaki medyada bizimle ilgili koparılan tüm duygu ve düşüncelerden korkmadan, onları küçüksemeden gençleri ve kamuoyunu yeniden bilgilendirmek için harekete geçmek zorundayız. Asimilasyonu istemiyorsak neyle karşı karşıya olduğumuzu bilmeli bu gençler de. Bunun içinde onlara belki en başta özgüven vermeliyiz. Başkasının dikte ettiği görüşlere karşı kendi kültür ve yaşamlarından gelen bilgileri aşılamak zorundayız.

Almanya’da yaşıyoruz deyip bu ülkenin gündeminden kopuk olmamalı ve devamlı Türkiye’yi düşünmeden onlara yeni bir hayat alanı oluşturmalıyız. İçinde yaşadığımız toplumdan kopmadan kendi değer yargılarımızla ‘biz buradayız’ diyebilmeliyiz. Bunun için de gençleri yeniden kazanmalıyız. Onlara yeniden bilgi çağını bizim anlayışımızla yorumlamayı öğretmeliyiz. Bunun için de kendi iç dinamiklerimize güvenmekten başka çaremiz yok. Çağımızın dünya gerçeklerini açıklamaktan ve konuşmaktan kaçınmamalıyız. Dil, din, cinsiyet ayrımı tuzağına düşmeden zamanımızın bilgeleriyle dostluklar kurmalıyız. Düşüncelerimizi gençlerle ve daha uç zekâlarla paylaşmalıyız.

Gençlerimizin hâlâ ay yıldızlı forma hayali kurduğu bir zamanda bu dediklerimizi yapmak için vaktimiz var. Bunca boş vermişliğe rağmen hala karşımızda bizimle aynı dili aynı duyguları paylaşan bir gençlik var çünkü. Bunun için yapılması gereken yeniden okumak, yeniden eğitimi birinci gündemimize oturtmak. Aileler yarınlarını düşünmek için şimdiden çocuklarına özgüvenlerini kazandıracak hamleleri yapmalı. Onlara içinde bulunduğumuz ülkenin kültürü kadar, kendi kültürleriyle dünyayı yorumlama şansını da vermeliyiz. Asimilasyon istemiyorsak üzerimize düşeni biz de layıkı ile yapmalıyız. Çocuklara Türkçeyi iyi şekilde öğretmek ve Türk gazetelerini takip etmek belki de bunun ilk adımı olabilir. Bu bağlamda “Yaşam mücadelesinde hedef ille de hasmını öldürmek değildir. Sakatlanmak bile başvurulacak en son çaredir. Savunma, saldırıyı geçiştirmek hasmın dengesini bozmak suretiyle kontrol altına almak yaşam alanının muhafaza etmek esasları üzerine kurulabilir.” sözleri belki bizim için bir kılavuz olabilir.

ŞEVKET DUMAN  FRANKFURT